Toxicity Characteristic Leaching Procedure

 

(και η εφαρμογή της σε απορρίμματα ορυχείων)

 

Στον La Grega et al (1994) διαβάζουμε:

"The characteristic of toxicity is more difficult to define. The objective of this parameter is to determine whether toxic constituents in a solid waste sample will leach into ground water, if the waste is placed in a municipal solid waste landfill. If this is the case, then the waste will be declared hazardous.

 The EPA has developed two tests for determining toxicity. The initial test, referred to as the EP Toxicity Test (EP=Extraction Procedure), required grinding of solid samples, followed by rotary extraction in acetic acid for 24 hours. The material solid samples would then be filtered and the filtrate analyzed and compared to published standards (generally these were one hundred times the concentration levels acceptable in drinking water for specified metals and organic compounds). If the concentration in the extract exceeded any one of the specified levels, the original solid waste was considered hazardous.

A number of shortcomings with the EP Toxicity Test led the EPA to develop a modified test referred to as the Toxicity Characteristic Leaching Procedure (TCLP). The latter test was more specific in many operational parameters, required a zero head-space extractor so that volatile organics would not be lost and had more stringent quality control measures. The required chemical analyses and regulatory levels are given in Table. . If even one compound exceeds the level specified in this table, then the original waste is a hazardous waste. For some compounds, e.g.2.4 Dinitroluene and hexachlorobenzene =, the quantitation limit (i.e. the minimum concentration that current laboratory methods can reproducibly measure) exceeds the calculated level based on toxicity. In these instances, the regulatory level is set at the quantitation limit. While TCLP replaced the EP Toxicity Test for most situations, the EP test was still used for several regulatory decisions, leading to a great deal of confusion."

 

Πρόσφατα, οργανισμοί και εταιρείες που ασχολούνται με την αξιοποίηση ορυχείων στις ΗΠΑ, κίνησαν δικαστικό αγώνα ενάντια στην EPA για να αποδείξουν ότι η δοκιμή TCLP δεν είναι σωστό να εφαρμόζεται σε απορρίμματα ορυχείων (απόβλητα της διαδικασίας αξιοποίησης των ορυγμάτων). Υποστήριξαν ότι για τα απορρίμματα των ορυχείων δεν ισχύει η βασική παραδοχή που οδήγησε στην ανάπτυξη της δοκιμής TCLP, δηλαδή τη διάθεση τους σε χώρους απόρριψης αστικών στερεών αποβλήτων (Municipal solid Waste-MSW), καθώς συνήθως:

Ø      Αποτίθενται κοντά στο χώρο αξιοποίησής τους (τόσο λόγω του μεγάλου όγκου τους όσο και για να αξιοποιηθούν επιπλέον αν κριθεί μελλοντικά οικονομικά συμφέρον)

Ø      Τα ανόργανα οξέα που προκύπτουν από τα απορρίμματα αυτά είναι λιγότερο «επιθετικά» από τα οργανικά οξέα που παράγονται σε χώρους απόθεσης αστικών στερεών αποβλήτων

Επίσης υποστήριξαν πως:

Ø      Η μείωση του μεγέθους των κόκκων του υλικού με άλεση (όπως  απαιτείται για τη δοκιμή TCLP) δεν έχει νόημα για τα απορρίμματα των ορυχείων.

Ø      Συνήθως τα ορυχεία δεν βρίσκονται κοντά σε πηγάδια πόσιμου νερού.

Τα δικαστήρια των Η.Π.Α. αποφάνθηκαν ότι η δοκιμή TCLP μπορεί να χρησιμοποιείται για απορρίμματα ορυχείων μόνο αν η επιλογή αυτή μπορεί να τεκμηριωθεί βάσει έρευνας που θα πραγματοποιείται ξεχωριστά για κάθε περίπτωση.

Η EPA,  διερεύνησε το θέμα και δημοσίευσε τα πορίσματα της ερευνάς της στη σχετική έκθεση, στην οποία αναφέρεται και το πλήρες ιστορικό της ανάπτυξης της δοκιμής αυτής.

Η έρευνα καταλήγει υπερασπίζει τη δοκιμή TCLP και αναφέρει, ότι μετά από τις έρευνες που διεξήχθησαν, η διάθεση, έστω και μέρους ,των απορριμμάτων ορυχείων σε χώρους απόθεσης αστικών στερεών αποβλήτων είναι συχνή. Ακόμη, υποστηρίζει ότι τα αποτελέσματα της δοκιμής αυτής συνήθως δεν οδηγούν σε πιο συντηρητικό χαρακτηρισμό των απορριμμάτων σε σχέση με τα αποτελέσματα της δοκιμής  Synthetic Precipitation Leaching Procedure (SPLP) η οποία είχε αντιπροταθεί.